Najpierw potwierdź, co naprawdę rozkładasz
Operacja powinna dotyczyć określonego zestawu i liczby sztuk. Warto sprawdzić faktyczny skład, zwłaszcza gdy w przeszłości dopuszczano zamiany elementów lub komplet był częściowo użyty.
Nie należy zakładać, że każda dekompletacja odzyska pełną ilość z pierwotnej receptury. Niektóre składniki mogą być uszkodzone, brakować albo wymagać oddzielnej oceny.
Zmniejszenie zestawu i przyjęcie elementów muszą być powiązane
Historia powinna pozwolić przejść od rozłożonego kompletu do ilości, które wróciły do zapasu. Dzięki temu wiadomo, że składniki nie pojawiły się jako niezależna nowa dostawa.
Jeżeli znaczenie mają partie, trzeba zachować możliwe do potwierdzenia pochodzenie. Niepewność co do partii lub stanu nie powinna znikać tylko dlatego, że element otrzymał nową lokalizację.
Nie każdy odzyskany element jest od razu dostępny
Po rozłożeniu może być potrzebne sprawdzenie opakowania, kompletności lub stanu. Ustalenie takiego etapu pomaga uniknąć ponownego wydania elementu, który fizycznie wrócił na półkę, lecz wymaga jeszcze decyzji.
Dla księgowości i analityki przydatne jest odtworzenie, skąd wynikała zmiana ilości. WMS porządkuje operację dekompletacji, ale zakres odzysku powinien opisywać rzeczywistość. Kontrola końcowa musi obejmować zarówno znikające zestawy, jak i przywrócone składniki.